31-03-12

Er was eens...

Er was eens een elfje met gave vleugels

 

doorzichtig glanzend als zij

 

Op die vleugels kon ze dansend bewegen

 

En dit was wat ze zingend soms zei:

 

"Mijn vleugeltjes laten me zweven"

 

Boven bloemen en fris geurig gras

 

Hoe zou ik als elfje kunnen leven

 

Als het niet om mijn vleugeltjes was?"

 

 

 

Op een dag zweefde ze vrolijk boven de bloemen

 

De zon scheen warm - vogels zongen in koor

 

Toen - plots! - een donkere schaduw haar aanviel

 

In de rug... en ze het bewustzijn verloor

 

Toen het elfje in het gras kreunend bijkwam

 

Was er iets met haar vleugels gebeurd

 

De ene was glanzend en zacht nog

 

De andere wreed afgescheurd

 

 

 

De zon leek niet langer te stralen

 

't Gezang van de vogels verstomd

 

Het elfje wilde "HELP ME TOCH" roepen

 

Maar er was niemand die haar verstond

 

Zo lag daar een elfje met één vleugel

 

En een wond die met de tijd wel genas

 

Maar van binnen groeide de wanhoop

 

Bij het elfje dat geen elfje meer was

 

 

 

Er is nu een elfje vol wanhoop

 

Om het sprookje dat zo wreed werd verstoord

 

En de pijn die het doet is niet te dragen

 

Omdat ze als elfje haar bestaansrecht verloor

 

Elk elfje is kwetsbaar, wanhopig elfje

 

Voor echte elfjes is het leven vaak vol pijn

 

Om als elfje opnieuw aan een sprookje te beginnen

 

Moet je een elfje met één vleugel durven zijn.

Auteur onbekend

17:00 Gepost door Linda in Poëzie

De commentaren zijn gesloten.